อาการน่าเป็นห่วง

ที่ว่าอาการหนัก น่าเป็นห่วง นี่ก็หมายถึงตัวเองนี่แหละ
ติด pet society เป็นอย่างยิ่ง ที่ตั้งใจไว้ว่าจะอ่านหนังสือที่ซื้อมาทั้งหมด หลายสิบเล่มนั่น
ตั้งใจว่าจะอัพบล็อก เลยทำไม่ได้ไปโดยปริยาย
โดยขณะที่พิมพ์หน้านี้อยู่ ก็เล่นมันพร้อมกันไปด้วย เฮ้อออออ
ตั้งแต่ปีใหม่มา ได้อัพเป็นเรื่องเป็นราว ก็คือทริปลาวเท่านั้นเอง อ้อ วังน้ำเขียวด้วย

19 – 23 มกรา
กลับจากเที่ยว ก็มีจัดเทรนนิ่งต่อเลย 5 วันรวด สบายอุรา เหมือนไม่ได้ทำงาน
เสียแค่ต้องตื่นเช้าเป็นพิเศษ เพราะเดินทางไกล ถึงสุวินทวงศ์นู่น
แล้ว 1 สัปดาห์ ก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว ผ่านไป ผ่านไป มือถือก็ไปด้วย T_T

ลืมไว้บนรถออฟฟิซ แต่เพราะเค้าออกตัวแต่แรกแล้วว่า จะไปล้างรถที่อู่ในแปดริ้ว
งานนี้เลยจับมือใครดมไม่ได้ ขนาดไปถึงอู่นั่นแล้ว ( หน้าตาแต่ละคน น่ากลัวมาก )
งานนี้มีทางออกเดียว ทำใจ ต่อด้วย ซื้อใหม่ และโรคทรัพย์จางจะมาเยือนโดยพลัน

เผลอแป๊บเดียว เข้าสู่เดือนที่ 2 ของปีซะแล้ว วันเวลามันเดินหรือวิ่งกันแน่เนี่ย

6 กุมภา 52
ทั้ง ๆ ที่มี workshop กับดีลเลอร์ตอน 9 โมง แต่ก็แว่บหนีไปสมัคร Korean Air มา
เพราะคนที่ไปมา บอกว่าใช้เวลาในการยื่นแค่ 5 นาทีเท่านั้น
แล้วก็เท่านั้นจริง ๆ กลับมาเข้าเวิร์คชอปแบบเลทไปนิดหน่อย

แต่แล้วก็ปิ๋วอีกจนได้ เมื่อเข้าไปเช็คผลในเว็บไซต์
แล้วก็กลายเป็นว่า การคัดเลือก ทำโดยกรรมการที่เกาหลี คัดจากใบสมัครออนไลน์
คนที่ไม่ได้ไปวอล์ค อิน ก็ผ่านเข้ารอบ เอ๊ะ ยังไง แล้วให้ไปวอล์ค อิน ทำไมกัน
งงจริง ๆ

12 – 13 กุมภา 52
ไปจัด workshop call center ที่กระบี่ ภาคสุดท้ายละ
ไม่ได้เที่ยวไหนเลย เพราะต้องเลยไปตรังต่อ เพื่อ survey สถานที่ skill contest
กลับมาก็เย็นมาก เวลาจะนั่งกินข้าวยังไม่มี ต้องซื้อโรตีมากินแทน
เพราะไม่งั้นจะตกเครื่องได้ แค่นี้ก็ฉิวเฉียดสุด ๆ

14 กุมภา 52
วาเลนไทน์เหรอ แล้วไงอ่ะ so what… so what 5555
เป็นวันเสาร์ทำงาน เลยเซ็ท sched ไปนั่งที่ดีลเลอร์วันนี้ซะเลย ไปศึกษางาน
ก่อนที่จะโทรจริง ๆ วันที่ 17 เป็นวันที่แสนเนิ่นนาน ก็กลับจากกระบี่ ออกจากสุวรรณภูมิ
ก็ 5 ทุ่มเข้าไปแล้ว กว่าจะถึงบ้าน กว่าจะได้นอนก็ตี 2 วันนี้เลยจะตายเอา
เป็นร่างที่เกือบไร้วิญญาณ สมองตื้อ ตาจะปิด โอยยย…แย่
พอ 4 โมงเย็นเลยชิ่งกลับบ้านซะเลย อยู่ใกล้มาก ๆ ง่วงสุด ๆ

17 กุมภา
มาลองโทรออกไปนัดหมาย และรับสายจริง ที่โตโยต้านน
ฝีมือดีเกินคาด รับสายแล้วนัดได้ 3 ราย โทรออกไปเชิญ นัดได้ 2 ราย
โดยที่คนอื่น ๆ ไม่มีใครนัดได้เลย โฮะๆๆๆ แอบปลื้มตัวเองคนเดียวเงียบ ๆ

ก่อนกลับออฟฟิซช่วงบ่าย ก็ไปนั่งกิน ootoya ที่เดอะ มอลล์คนเดียว
เกิดอาการอยากกินจัด ทั้ง ๆ ที่ช่วงนั้นใกล้ยากจนเต็มที แต่ความอยากกินเอาชนะได้ทุกอย่าง
สั่งเมนูโปรด “คัทซึโทจิ” :) อิ่มแปร้

21 กุมภา

ไปร่วมปันยิ้มกับชาวสนามเด็กเล่นมา เป็นครั้งที่ 2 แล้ว คราวนี้ที่บ้านมหาเมฆ แถวสาธร
น้อง ๆ ตัวเล็ก ๆ อารมณ์ดี ยิ้มแย้ม กลุ่มโตหน่อย ค่อนข้างจะเงียบกว่า
วันนี้ เราเลี้ยงไก่ทอด ส้มตำ ข้าวเหนียวกับน้อง ๆ เลี้ยงไปหิวไป
พี่ ๆ ไม่ได้หม่ำเลยนะเนี่ย ข้าวเช้าก็ไม่ได้กินมา แบกท้องกลับมากินบ้านตอนบ่าย 3 ได้
ยังดีที่วันนั้นมีไอติม กับเค้ก ช่วยไว้ได้หน่อยนึง

วันนั้น นอกจากจะมีพี่ ๆ ฟรายเดย์ แอนด์ น้าปอย portrait มาร่วมเหมือนเดิม
ยังมีพี่ ๆ อีกหลายคน มาร่วมเซอร์ไพรซ์ (ใครไม่รู้) อีกคับคั่ง (นี่ก็เว่อร์)
มีทั้ง ทาเคชิ สมิจจี้, พี่โป้ YKPB, พี่เจอร์รี่ มาร่วมแจมด้วย
สนุกสนานกันดี ท่ามกลางอากาศร้อนอบอ้าวเป็นเตาอบ

22 กุมภา

แบกร่างง่วง ๆ ถ่อไปถึงซาฟารีเวิลด์แต่เช้า 9 โมง เพราะบัตรฟรี family day แท้ ๆ
ก็หนุกดี (มั้ง) อากาศก็ร้อนกว่านี้ได้อีก เล่นเอาหมดแรงของจริง
กินน้ำเป็นอูฐเลยวันนั้น ขากลับขึ้นรถก็หลับทันที ไม่มีรีรอกันทีเดียว
อืมมม… แต่น้อง ๆ สัตว์ทั้งหลาย เค้าน่ารักกันมาก ๆ เลยนะ

28 กุมภา
เสาร์ทำงานอีกแล้ว แต่วันนี้ พวกเรา e-CRB ไม่ทำค่ะ เรามีภารกิจใหญ่หลวง
หลังจากข่าวการโดนย้ายไปสำโรงของฝ่ายเรา (ฝ่ายเดียว) เริ่มมีวี่แววเอาจริงมากขึ้น
พวกเราจึงต้องรวมตัว เรียกร้องความยุติธรรมคืนมา (เว่อร์ป่ะ) แต่งานนี้ไม่ยอมง่าย ๆ
เรื่องอะไรที่อยู่ ๆ มาทำกับฝ่ายเราแบบนี้ อยู่ดี ๆ ก็โดนย้ายออก โดยไม่มีการถามความสมัครใจ
หรือประชุมร่วมกันทุกฝ่าย ใช่สิ ฝ่ายเรามันคนดีเกินไป เลยโดนกลั่นแกล้ง
โกรธมาก “ฝ่ายเรา ยังเป็นพนักงานโตโยต้าอยู่รึปล่าว ทำไมถึงโดนอยู่ฝ่ายเดียว”

พวกเรา จึงช่วยกันรวบรวมปัญหา ถ้าโดนย้ายไปสำโรง ทั้งเรื่องเวลาที่เพิ่มขึ้นโขในการเดินทาง
work life balance และค่าใช้จ่ายในการเดินทางที่เพิ่มขึ้น ถึงจะมีรถบัสก็เถอะ
แถมเรายังจะโดนตัดค่าเดินทาง + ค่าช่วยเหลือค่าครองชีพอีก รวมแล้ว 2 พันกว่าบาท
แถมยังเสียเวลาในการเดินทางมากขึ้น คิดเป็น 20 ชม. ต่อสัปดาห์
คุณภาพชีวิตแย่ลงเห็น ๆ ความจริงย้ายพวกเราไป ต้องได้เงินชดเชยด้วยซ้ำนะ
เพราะพวกเราถูกจ้างงานมาอยู่ที่ All Seasons ไม่ใช่สำโรง

ตอนประชุมกันอยู่ ไม่รู้มีสายที่ไหนไปรายงาน อยู่ดี ๆ พี่วัเชียร SVP เปิดประตูเข้ามาเฉย
แถมหน้าตาไม่ happy อีกต่างหาก เหอะ ๆ ไม่สนเฟร่ย
งานนี้เลยเป็นเรื่องเป็นราว ร้อนกันขึ้นมาเลยทีเดียว GM ของฝ่าย MA (ตัวดี ต้นคิดย้ายเราเลย)
มาถามพี่เย้าเลยว่า เด็ก ๆ ก่อม็อบเหรอ 55555 แล้วไงล่ะ เราก็มีสิทธินะ
ตัวเองไม่เดือดร้อนเอง จะไปเข้าใจอะไร (เห็นแก่ตัวมาก)

แล้วพวกเรา ยังช่วยกันจัด seat layout ใหม่ ให้ทุกคนนั่งอยู่รวมกันได้ หลังจากยุบชั้น 41
ไปคุยกับ MA ตอนเย็น แต่เนื่องจากข้อมูลจำนวนพนักงานที่ได้มาไม่ตรงกัน เลยต้องจัดใหม่
เดือดร้อนต้องมาทำวันอาทิตย์กันอีก 3 คน เรา แจน พี่โอ๊ค

หลังจากไปคุยนะ เกลียด MA ไปเลย ทุเรศมาก พูดออกมาแต่ละคำ
เค้าเห็นฝ่ายเราเป็นอะไรเหรอ ทีคนอื่นบอกอย่าไปยุ่งเค้า ยุบไม่ได้ อันนี้ห้ามแตะต้อง
ทุเรศ อุบาทว์มาก เป็นพวกมีอภิสิทธิ์กันตั้งแต่เมื่อไหร่ ก็เป็นฝ่าย ๆ นึงเหมือนกัน
แถมมาพูดเหมือนว่าเราผิดอีก อยากด่าจริง ๆ แต่ไม่ดีกว่า (วันนี้หยาบคาบไปนิด)

จบวันเสาร์ด้วยความเหนื่อยล้า ง่วง เพลีย ปวดสมอง
ไปกินข้าว ที่ Vanilla Brasserie ค่อยดีขึ้น อาหารกะขนมอร่อยทุกอย่าง
ชอบสุด ๆ ก็เครปสตรอเบอร์รี่

1 มีนา
มาสวมวิญญาณ เป็นช่างรังวัดกัน 3 คน ทำมันทั้ง 2 ชั้น 42 – 43 เหนื่อยมาก
จัด layout ใหม่ได้ลงตัว ความหวังก่อตัวขึ้นมาอีกครั้ง

ไปกิน zen กับตาลุง ก่อนไปเรียนร้องเพลงต่อ แล้วกลับบ้านด้วยความเหนื่อยและง่วง
คร่อกกก…

2 มีนา
เตรียมทุกอย่างที่ทำ เพื่อให้พี่ ๆ ไปคุยอีกรอบ เค้าก็เดินทั้ง 2 ชั้น ดูพื้นที่กันใหญ่
ตอนบ่าย ได้คุยกับ VP ผลออกมา เป็นว่า…
.
.
.

VP ไม่ยอมให้เปลี่ยนห้องประชุม เป็นออฟฟิซ
ไม่ยอมให้มีบางส่วน ลดไซส์โต๊ะ
???????

ทั้ง ๆ ที่ ทั้ง 2 อย่าง มันอยู่ในแผนเดิมของเค้าอยู่แล้ว งงมั้ย
ทุกอย่างกลับตาลปัตร ความเท่าเทียมมันอยู่ที่ตรงไหน

เกลียดจัง

3 มีนา

ช่วงนี้ เจอคนสำโรงทีไร เป็นต้องมีได้ยินคำพูดมาตรฐาน เหมือนมีการเซ็ทเป็น SOP ไปแล้วเยี่ยงนั้น
นั่นก็คือ “มาเมื่อไหร่ล่ะ??” บ้างก็ว่า “เค้าจัดที่ไว้ให้แล้วนะ” ตรึง
สนุกกันนักรึไง คุณ

วันที่ 3 เดือน 3 นี้ เป็นวันเกิดของใครหลาย ๆ คน ไล่มาตั้งแต่แม่เดือน
พี่เต็ม ไอ้คุณติ และเปิ้ล แอร์สาวสวย
วันนี้ เราเลยได้ไปเลี้ยงวันเกิดของ 2 ตี๋หมวย ติเปิ้ล กันที่ Secret Garden
ไปกะทิวรุ จากออลซี ไปถึง ทุก ๆ คนเค้าถึงกันหมดแล้ว กินกันแล้วด้วย
แต่เป็นเพราะทิวรุทำของขวัญมาหรอกนะ ถึงได้ช้า
ไม่ได้เจอกันแบบนี้นานแล้ว ก็เพลิดเพลินดี บรรยากาศดี อาหารอร่อย เค้กอร่อย
โฮะ ๆ สุขใดไหนเท่า ไม่ได้คิดว่าจะต้องทุกข์ถนัดกับน้ำหนักตัว

4 มีนา
ดู ความจำสั้น แต่รักฉันยาว เรียกได้ว่า เป็นรอบโตโยต้า ดีลเลอร์ และบริษัทในเครือ
ออกจากโรงมา นึกว่าเพิ่งเลิกงาน หุหุ
หนังทำได้น่ารักดี มีฮา และมีซึ้ง น้ำตาซึม แต่ไอ้ความฮาและซึ้งนี่แหละ
ที่มันคอยเบรกกันเองตลอดเรื่อง จะซึ้ง จะเศร้า มันเลยไม่สุด ๆ
แต่โดยรวมดูแล้วก็ Feel Good ดี

6 มีนา
ไปกินชาบู ที่ร้าน nobu, Central World ในบุฟเฟ่ต์มีเนื้อแกะด้วย เหม็นสาบมาก
ยิ่งน้ำในหม้อนี่สุด ๆ เบลล์กะพี่ปุ๋ยชอบกินไปได้ไงนิ ไม่เอาแล้ว
Mo Mo Paradise อร่อยสุด

11 มีนา
ไป survey สถานที่ดีลเลอร์แข่ง skill contest มาที่สระแก้ว
ชิลมาก ไม่ต้องเข้าออฟฟิซ ลั้นลา

หมดละ ไปหละ ง่วงมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก